Ecce etiam epistula qua ego ei respondi:
Raphaela Reginaldo s.p.d.
Tam gaudio quam dolore, care Reginalde, litteras tuas nuper legi: dolens quidem quia schola tua aestiva horno non fiet, sed gaudens cum epistula ipsa nuntiet te satis ad litteras componendas recreatum esse. Quod ut cito fieret, ego una cum multis amicis tuis per totum orbem terrarum instanter precabar.
Te ad sanitatem nunc tandem pervenientem obsecro ne solliciteris nec de schola, nec de discipulis qui aestate ineunte Romam petivissent. Hoc enim tempore tibi ut omnino saneris curandum est, non pavendum ne discipulorum tuorum consilia adversitate tua disiciantur. Noli autem obliviscere nos magnam his temporibus recessionem oeconomicam pati propter quam nonnulli Latinitatis studiosi fortasse pecuniam in peregrinationes insumere non valent. Nos omnes certo dolemus te aestate hac ineunte scholam non habiturum esse; si vero debet hoc accidere, hoc anno melius accidit quam in temporibus quibusdam prosperioribus.
Itaque ne contristaris, Reginalde optime, sed totum animum in vires tuas restituendas intende, ut, Deo adiuvante, mense Septembri omnino refectus in Academiam Romae Latinitatem redire poteris. Ego autem spero ut proximo anno Romam redire scholaque tua denuo frui potero. Interim cura ut bene valeas.




